τέτοια κι αφού κι εφόσον

Το να μιλήσεις με τον εαυτό σου είναι το πρώτο στάδιο,άρα και το πιο προσιτό.(αν και ορισμένοι-όπως εγώ-τα κάνουν σκατά ακόμα και σ’αυτό.
Το επόμενο όμως που ενσκύπτει αμέσως είναι το δίλλημα του να τραβήξεις το βλέμμα σου μακριά από τους διαόλους που σε τσουρουφλάνε ‘η να τους πνίξεις με τα ίδια σου τα χέρια;
Να αγνοήσεις δηλαδή τον εαυτό σου ‘η να τον σκοτώσεις; 
Και το δύσκολο δεν είναι να τον σκοτώσεις. Σιγά το πράμα. Ανοίγεις το παράθυρο,κάνεις μια πιρουέτα και γεια σας. 
Άλλο είναι το δύσκολο. Να τον αγνοήσεις. Να περιφρονήσεις δηλαδή τις ίδιες σου τις σκέψεις,τις ίδιες σου τις πράξεις,όλα όσα σου αρέσουν,σε ορίζουν,σε περικλύουν. Κι όλα αυτά για να μπορείς να επιβιώνεις κάθε μέρα. Να μπορείς να είσαι καλά σε μια κατάσταση που δεν είσαι καν ο εαυτός σου. Να πρέπει να κρατάς τον εαυτό σου κλεισμένο σε ένα μικρό κουτάκι και να τον βγάζεις κάθε τόσο να παίρνει αέρα(μη σκάσει κιόλας!) 
Για όλα τα υπόλοιπα,έχε καβάτζα έναν άλλο εαυτό. Αυτόν που θα περιφρονείς..αν μπορείς. Εγώ ΔΕΝ μπορώ.

Τελικά,ο έρωτας είναι αυτή η συναισθηματική κατάσταση όπου το πάθος γίνεται τρέλα ‘η θάνατος και κατά την οποία υποχρεώνεσαι να αγνοήσεις τον εαυτό σου ‘η να τον σκοτώσεις. Εγώ προτίμησα να τον αγνοήσω. “Να κάνω τη πάπια.” Και τώρα δεν πάει ούτε μπρος,ούτε πίσω. 
Σ’αυτά τα πράγματα,διαλέγεις μια φορά