Η δική μου ελευθερία

Ελευθερία. Προσωπικά συμφωνώ με το: "Γνωρίζω μόνο μία ελευθερία, κι αυτή είναι η ελευθερία της σκέψης."(Αντουάν ντε Σαντ-Εξιπερί) . Συμφωνώ απόλυτα. Η ελευθερία της σκέψης μας είναι αυτό που μπορεί να μας χαρακτηρίσει ελεύθερους. Γιατί ουσιαστικά η ελευθερία σήμερα φαντάζει ουτοπία. Ποιά ελευθερία; Όταν είσαι υποχρεωμένος να εκτελείς μια ζωή εντολές των άλλων; εντολές ανωτέρων σου; Και ποιός έχει θέσει τα όρια του ανώτερου-κατώτερου; Και γιατί να σε αναγκάζουν να ζεις και να ακολουθείς τους δικούς τους ρυθμούς; Γιατί θα πρέπει να σε βάλλουν από παιδί στο ¨"πρόγραμμά" τους; Να πηγαίνεις σχολείο, μετά να σπουδάσεις, μετά να κάνεις μεταπτυχιακά ή να βρεις δουλειά και να κοπιάζεις μια ζωή. Χωρίς να σου αφήνουν περιθώρια να ταξιδέψεις, να γνωρίσεις καινούριους πολιτισμούς, καινούρια άτομα, καινούριες ιδέες και να διδαχθείς τα σημαντικότερα μαθήματα, αυτά της ζωής. Δεν ξέρω νομίζω πως όλα λειτουργούν λάθος. Πως θέλουν να μας αιχμαλωτίσουν, να μας ελέγχουν με όποιο δυνατό τρόπο, με ύπουλα μέσα που δε διακρίνονται εύκολα. Κ όμως ακόμα κ αν καταφέρουν να ελέγχουν εμάς δεν μπορούν να ελέγξουν τη σκέψη μας. Αυτή είναι αληταριό και όλο θα δραπετεύει, για μας δίνει ελπίδα και να μας ταξιδεύει στα πιο μακρινά ταξίδια..

Μου γυρίζεις τ'άντερα .

Μιας και έχω όρεξη να γράψω σήμερα είπα να γράψω κάτι και για σένα. Δες σου έχω και φωτογραφία. Κ σ αυτό το σημείο να πούμε πόσο γλυκιά είμαι. Κ τώρα σοβαρά με αηδιάζεις. Άτομα χωρίς στόχους. χωρίς πείσμα και βασικά χωρίς προσωπικότητα, θα έπρεπε να το ξέρεις, δε συμπάθησα ποτέ. Άτομα κολλημένα, άτομα ανελεύθερα και εγκλωβισμένα που το παίζουν ελεύθερα κ ωραία. Άτομα που κατά κάποιο τρόπο σε διασκεδάζουν. Ναι θα μπορούσε. Άτομα που το παίζουν πληγωμένα. Άτομα που τα βλέπεις, τα λυπάσαι και νομίζουν ότι τα θαυμάζεις. Μοίαζει όσο αστείο είναι. Άτομα που δεν ξέρουν που ανήκουν. Που δέχονται άκριτα οτιδήποτε τους σερβίρεις. Αν είσαι κ εσύ ένα απ'αυτά ΠΡΟΣΕΧΕ. Ο αληθινός εαυτός σου σε γυρεύει κάπου εκεί έξω. Τρέξε να τον βρείς.

Φίλιππος. κεφάλαιο 18953534494ο

Δεν ξέρω πως να αρχίσω. Δεν ξέρω τι να γράψω. Έχω κουραστεί. Μ'έχει κουράσει. Νομίζω μ'έχει κουράσει..θα έπρεπε να μ'έχει κουράσει. Κ όλες αυτές οι σκέψεις ενώ ετοιμάζομαι για μία ακόμη τρέλα. ίσως την μεγαλύτερη.Ή μπορεί κ όχι..Δεν συνηθίζω να γυρνάω σε τελειωμένες καταστάσεις, σε όποιο επίπεδο, είτε φιλικό είτε ερωτικό, δεν το έχω κάνει ποτέ..κ όμως πρώτη φορά νιώθω ότι όλο αυτό είναι πάνω από μένα..ίσα ίσα που το ελέγχω..αν δεν έχω χάσει τον έλεγχο εδώ και καιρό..κ νομίζω ότι φοβάμαι..φοβάμαι γιατί είσαι ο μόνος που πλησίασε επικίνδυνα κοντά μου..ο μόνος που μπορεί να με κάνει τρομερά ευτυχισμένη το ένα λεπτό κ απίστευτα νευρική το επόμενο. Κ αν είναι γραφτό; Αν έτσι το θέλει η μοίρα; Κ αν δεν είναι στο χέρι μου τελικά; Κ μάταια προσπαθώ να έχω τον έλεγχο της κατάστασης; τότε τι γίνεται; Ξέρεις κάτι βαρέθηκα. μας βαρέθηκα. για χιλιοστή φορά εμείς. Στα ίδια μέρη..με τις ίδιες παρέες..με τα ίδια λόγια..με τα ίδια και συγχρόνως τόσο διαφορετικά αναπάντητα σαγαπάω.Θα σκεφτείς ότι είναι έρωτας. Δεν είναι..είναι κάτι περισσότερο..κάτι διαφορετικό.Κάτι που με τρομάζει. Τι κάνεις όταν νιώθεις ότι βρήκες τον άνθρωπο που ταιριάζεις απόλυτα και ταυτόχρονα διαφέρεις τρομακτικά; Μπορώ να γράφω συνέχεια για σένα..να μιλάω συνέχεια για σένα.Κ όταν δεν το κάνω εύχομαι κάποιος να αναφέρει το όνομά σου για να μπορέσω να μιλήσω ακόμα πιο πολύ για σένα. Κ δεν είμαι ερωτευμένη. Δεν θέλω να είμαι μαζί σου και θέλω να είσαι συνέχεια κοντά μου..τι σημαίνει αυτό δεν ξέρω να το εξηγήσω. Αλλά δεν είναι έρωτας..είναι κάτι πιο δυνατό, κάτι πάνω από 'μένα. κάτι με το οποίο παλεύω συνεχώς..

η συμπόνια σου για τη μοναξιά μου,την υπερένταση μου και τις ενοχλητικές διακυμάνσεις στην ταυτότητα μου, έχουν μια βάση και τις εκτιμάω/αλλά μη γελιέσαι, είμαι πιο ευτυχισμένη εδώ. Ακούς? γι'αυτό μη περιμένεις τίποτα ήταν όλα ένα λάθος, ένα ωραίο λάθος, έστω, σταμάτα και τα δάκρυα κλαίνε όσοι ακόμα ελπίζουν