Δεν ξέρω πως να αρχίσω. Δεν ξέρω τι να γράψω. Έχω κουραστεί. Μ'έχει κουράσει. Νομίζω μ'έχει κουράσει..θα έπρεπε να μ'έχει κουράσει. Κ όλες αυτές οι σκέψεις ενώ ετοιμάζομαι για μία ακόμη τρέλα. ίσως την μεγαλύτερη.Ή μπορεί κ όχι..Δεν συνηθίζω να γυρνάω σε τελειωμένες καταστάσεις, σε όποιο επίπεδο, είτε φιλικό είτε ερωτικό, δεν το έχω κάνει ποτέ..κ όμως πρώτη φορά νιώθω ότι όλο αυτό είναι πάνω από μένα..ίσα ίσα που το ελέγχω..αν δεν έχω χάσει τον έλεγχο εδώ και καιρό..κ νομίζω ότι φοβάμαι..φοβάμαι γιατί είσαι ο μόνος που πλησίασε επικίνδυνα κοντά μου..ο μόνος που μπορεί να με κάνει τρομερά ευτυχισμένη το ένα λεπτό κ απίστευτα νευρική το επόμενο. Κ αν είναι γραφτό; Αν έτσι το θέλει η μοίρα; Κ αν δεν είναι στο χέρι μου τελικά; Κ μάταια προσπαθώ να έχω τον έλεγχο της κατάστασης; τότε τι γίνεται; Ξέρεις κάτι βαρέθηκα. μας βαρέθηκα. για χιλιοστή φορά εμείς. Στα ίδια μέρη..με τις ίδιες παρέες..με τα ίδια λόγια..με τα ίδια και συγχρόνως τόσο διαφορετικά αναπάντητα σαγαπάω.Θα σκεφτείς ότι είναι έρωτας. Δεν είναι..είναι κάτι περισσότερο..κάτι διαφορετικό.Κάτι που με τρομάζει. Τι κάνεις όταν νιώθεις ότι βρήκες τον άνθρωπο που ταιριάζεις απόλυτα και ταυτόχρονα διαφέρεις τρομακτικά; Μπορώ να γράφω συνέχεια για σένα..να μιλάω συνέχεια για σένα.Κ όταν δεν το κάνω εύχομαι κάποιος να αναφέρει το όνομά σου για να μπορέσω να μιλήσω ακόμα πιο πολύ για σένα. Κ δεν είμαι ερωτευμένη. Δεν θέλω να είμαι μαζί σου και θέλω να είσαι συνέχεια κοντά μου..τι σημαίνει αυτό δεν ξέρω να το εξηγήσω. Αλλά δεν είναι έρωτας..είναι κάτι πιο δυνατό, κάτι πάνω από 'μένα. κάτι με το οποίο παλεύω συνεχώς..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου