αυταπάτη/απάτη

Όχι,δεν θέλω να μείνω στα αναπόδειχτα. Δε θέλω. Συχνά η ωραία μας ανεξαρτησία δεν είναι παρά  φόβος της δράσης - ένας φόβος ν΄ ασκήσουμε την ελευθερία μας μέσα στον κόσμο -και κείνο το θάμβος, καλό προκάλυμμα της αυταπάτης, της απάτης, της δραπέτευσης,- δεν ενοχλεί τον εχθρό, δεν προσβάλλει τον φίλο’ κ εξασφαλίζουμε έτσι την επιδοκιμασία και των δύο, ή τουλάχιστον την ανοχή τους.

την σκοτώνεις,την τεμαχίζεις, την κάνεις εμπόρευμα 

και την πλασσάρεις σε αφίσες. έτσι,γίνεται ακίνδυνη η αγάπη

εγώ;

αβεβαιότητα, ανασφάλεια, έκπληξη, ακαταστασία, ανηθικότητα, κακογουστιά, γλέντι, κι όλα όσα κάνουν μπαμ τη νύχτα. 
εγώ είμαι παράνομος/δεν είμαι ήρωας.
ποτέ δεν είχα σκοπό να σε σώσω.
είμαστε οι ίδιοι οι δράκοι μας όπως και οι ίδιοι οι ήρωες μας,πρέπει να σώσουμε τους εαυτούς μας απ’τους εαυτούς μας

τέτοια κι αφού κι εφόσον

Το να μιλήσεις με τον εαυτό σου είναι το πρώτο στάδιο,άρα και το πιο προσιτό.(αν και ορισμένοι-όπως εγώ-τα κάνουν σκατά ακόμα και σ’αυτό.
Το επόμενο όμως που ενσκύπτει αμέσως είναι το δίλλημα του να τραβήξεις το βλέμμα σου μακριά από τους διαόλους που σε τσουρουφλάνε ‘η να τους πνίξεις με τα ίδια σου τα χέρια;
Να αγνοήσεις δηλαδή τον εαυτό σου ‘η να τον σκοτώσεις; 
Και το δύσκολο δεν είναι να τον σκοτώσεις. Σιγά το πράμα. Ανοίγεις το παράθυρο,κάνεις μια πιρουέτα και γεια σας. 
Άλλο είναι το δύσκολο. Να τον αγνοήσεις. Να περιφρονήσεις δηλαδή τις ίδιες σου τις σκέψεις,τις ίδιες σου τις πράξεις,όλα όσα σου αρέσουν,σε ορίζουν,σε περικλύουν. Κι όλα αυτά για να μπορείς να επιβιώνεις κάθε μέρα. Να μπορείς να είσαι καλά σε μια κατάσταση που δεν είσαι καν ο εαυτός σου. Να πρέπει να κρατάς τον εαυτό σου κλεισμένο σε ένα μικρό κουτάκι και να τον βγάζεις κάθε τόσο να παίρνει αέρα(μη σκάσει κιόλας!) 
Για όλα τα υπόλοιπα,έχε καβάτζα έναν άλλο εαυτό. Αυτόν που θα περιφρονείς..αν μπορείς. Εγώ ΔΕΝ μπορώ.

Τελικά,ο έρωτας είναι αυτή η συναισθηματική κατάσταση όπου το πάθος γίνεται τρέλα ‘η θάνατος και κατά την οποία υποχρεώνεσαι να αγνοήσεις τον εαυτό σου ‘η να τον σκοτώσεις. Εγώ προτίμησα να τον αγνοήσω. “Να κάνω τη πάπια.” Και τώρα δεν πάει ούτε μπρος,ούτε πίσω. 
Σ’αυτά τα πράγματα,διαλέγεις μια φορά

Μ'ακούς?

.. και τι μ αυτό? ρωτάς για να σου απαντήσουν αλλά τελικά από ποιόν θες την απάντηση? Γιατί καμιά φορά κ οι πολλοί είναι κανένας και ο κανένας πολλοί. Τόσοι πολλοί που δεν είχες φανταστεί ποτέ. Κ κάθε βράδυ ξέρεις ότι θα είναι εκεί. Μη ρωτήσεις που. Κάθε βράδυ θα τον βρίσκεις εκεί να περιμένει να σε συναντήσει. Να σε συναντήσει τάχα μου ότι νοιάζεται. Κ αν νοιάζεται? Αυτό με ρωτάς μα δε το ξέρω. Κ δεν θέλω και να το μάθω. Αυτό που θέλω είναι να μη περιμένει άλλο τα βράδια. Τα όνειρα όμως χωρίς εκείνη δεν ξέρω αν θα έχουν αξία. ή μάλλον ξέρω δεν θα έχουν αλλά ακόμα κ έτσι θέλω να προσπαθήσω, να δώ. Άσε με να με καταλάβω θέλω να προχωρήσω κ όλο πίσω πηγαίνω. Μη με κρατάς, σου ζητάω να μ'αφήσεις ακούς?